به گزارش خبرگزاری حوزه از تهران، حجت‌الاسلام والمسلمین موسوی مطلق، استاد حوزه علمیه، در مراسم سخنرانی به مناسبت ایام شهادت حضرت فاطمه زهرا(س) در حسینیه آیت‌الله مرتضی زاهد با اشاره به حوادث دی‌ماه ۱۴۰۴ و اتفاقات تلخ روزهای ۱۸ و ۱۹ این ماه، اظهار کرد: در جریان این حوادث، علاوه بر آسیب‌هایی که به اموال عمومی، بانک‌ها، فروشگاه‌ها و اماکن عمومی وارد شد، به برخی از مقدسات دینی نیز اهانت شد که از جمله مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به هتک حرمت قرآن کریم و آتش زدن، پاره کردن و زیر پا گذاشتن صفحات آن اشاره کرد.
وی با بیان اینکه تخریب اموال عمومی و آتش زدن اماکن و تجهیزات متعلق به بیت‌المال نیز اقدامی محکوم و ناپسند است، افزود: در میان اتفاقات رخ‌داده، باید به این نکته توجه کنیم که در برابر اهانت به قرآن کریم، آن‌گونه که شایسته بود واکنش نشان ندادیم. این در حالی است که قرآن از مقدسات اصلی و از یادگارهای پیامبر اکرم(ص) برای امت اسلامی است و باید حرمت آن در جامعه بیش از پیش مورد توجه قرار گیرد.
استاد حوزه علمیه با اشاره به جایگاه قرآن و عترت در تعالیم پیامبر اکرم(ص)، تصریح کرد: پیامبر بارها بر تمسک به قرآن و اهل‌بیت(ع) تأکید کردند و در حدیث ثقلین، این دو یادگار گران‌بها را در کنار یکدیگر قرار دادند. حتی در نقل برخی بزرگان، به همراه کردن دو انگشت از سوی پیامبر هنگام بیان این حدیث اشاره شده است تا پیوند و همراهی قرآن و عترت را نشان دهند.
وی ادامه داد: اگر جامعه اسلامی به قرآن و عترت تمسک کند، گرفتار گمراهی نخواهد شد؛ از همین رو، انتظار از ما که خود را پیرو اهل‌بیت(ع) می‌دانیم، آن است که ارتباط عمیق‌تر و جدی‌تری با قرآن برقرار کنیم و اجازه ندهیم این کتاب الهی در زندگی و رفتار ما مهجور بماند.
حجت‌الاسلام والمسلمین موسوی مطلق با اشاره به ضرورت رعایت آداب ظاهری قرآن، گفت: احترام به قرآن تنها به تلاوت آن محدود نمی‌شود. باید در نگهداری، جابه‌جایی و برخورد با این کتاب آسمانی نیز ادب لازم را رعایت کنیم. قرآن باید جایگاه ویژه‌ای در خانه و زندگی ما داشته باشد و هنگام برداشتن یا سپردن آن به دیگران، با احترام و دو دست با آن رفتار کنیم.
وی افزود: حتی هنگام پخش تلاوت قرآن از تلویزیون نیز شایسته است با دقت گوش دهیم و از تغییر شبکه، صحبت کردن یا بی‌توجهی پرهیز کنیم. در مجالس و محافل مذهبی نیز نباید تلاوت قرآن صرفاً مقدمه‌ای برای آغاز برنامه و جمع شدن حاضران باشد؛ بلکه باید فرصتی برای شنیدن کلام خدا با توجه و تدبر فراهم شود.
این استاد حوزه علمیه با تأکید بر اینکه ارتباط با قرآن باید از احترام ظاهری آغاز شود و به فهم، تدبر و عمل برسد، خاطرنشان کرد: تلاوت قرآن، گوش سپردن به آیات الهی و اندیشیدن در معارف آن، هر کدام بخشی از مسیر انس با این کتاب آسمانی است؛ اما هدف نهایی آن است که آموزه‌های قرآن در رفتار و زندگی انسان ظهور پیدا کند.
ذکر خدا؛ فراتر از تکرار الفاظ
حجت‌الاسلام والمسلمین موسوی مطلق در ادامه با اشاره به آیه ۴۱ سوره احزاب، «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اذْکُرُوا اللَّهَ ذِکْرًا کَثِیرًا»، اظهار کرد: در قرآن کریم خطاب‌های متعددی به گروه‌های مختلف مردم، پیامبران و مؤمنان وجود دارد، اما خطاب «یا أیها الذین آمنوا» جایگاه ویژه‌ای دارد و در آیات متعددی تکرار شده است. ادب مؤمن در برابر چنین خطابی اقتضا می‌کند که با آمادگی و توجه، فرمان الهی را بشنود و در برابر آن پاسخ مثبت دهد.
وی با بیان اینکه آیه مورد بحث، مؤمنان را به ذکر فراوان خداوند دعوت می‌کند، گفت: ذکر تنها به تکرار الفاظی مانند «سبحان‌الله»، «الحمدلله» و «الله‌اکبر» محدود نمی‌شود؛ بلکه حقیقت ذکر، به یاد خدا بودن در همه حالات و موقعیت‌های زندگی است. ممکن است فردی در بازار، مدرسه، خانه یا محل کار باشد، اما دل او متوجه خداوند باشد؛ چنین انسانی در شمار اهل ذکر قرار می‌گیرد.
این استاد حوزه علمیه افزود: ذکر باید در رفتار انسان نیز اثر بگذارد. نمی‌توان از ذکر خدا سخن گفت، اما در عمل گرفتار گناه و معصیت بود و تنها با زبان از استغفار سخن گفت. یاد خدا زمانی حقیقت پیدا می‌کند که انسان در خلوت و جلوت، هنگام شادی و اندوه، در سلامت و بیماری و در شرایط سود و زیان، ارتباط خود را با پروردگار حفظ کند.
حجت‌الاسلام والمسلمین موسوی مطلق با اشاره به دعای کمیل و عبارت «یا مَنِ اسمُهُ دَواءٌ و ذِکرُهُ شِفاءٌ»، اظهار کرد: همان‌گونه که برای درمان بیماری جسمی باید داروی مناسب و تجویزشده از سوی پزشک متخصص را به کار گرفت، در امور معنوی نیز باید به نسخه‌های معتبر و توصیه‌های اهل‌بیت(ع) توجه کرد. هر سخن یا توصیه‌ای که در فضای مجازی با عنوان ذکر و دستور معنوی منتشر می‌شود، لزوماً معتبر و قابل اعتماد نیست.
وی تأکید کرد: ذکر و دستورهای عبادی باید ریشه در تعالیم الهی و روایات معتبر داشته باشند و انسان برای بهره‌مندی از آثار آن‌ها، باید به توصیه‌های اهل‌بیت(ع) عمل کند. نماز، قرآن و دیگر عبادات نیز از مصادیق ذکر هستند و نباید حقیقت یاد خدا را تنها در تکرار چند عبارت خلاصه کرد.
تسبیحات حضرت زهرا(س)، مصداق بارز ذکر کثیر
حجت‌الاسلام والمسلمین موسوی مطلق با اشاره به ادامه آیه سوره احزاب و فرمان خداوند به ذکر فراوان در شب و روز، گفت: ذکر کثیر به معنای آن است که انسان در همه موقعیت‌ها یاد خدا را در دل داشته باشد؛ نه اینکه فقط در زمان و مکان خاصی به یاد پروردگار بیفتد. البته اذکار مأثور و عبادت‌هایی که از سوی اهل‌بیت(ع) توصیه شده‌اند، جایگاه ویژه‌ای در این مسیر دارند.
وی در ادامه با اشاره به روایتی از امام صادق(ع) درباره معنای ذکر کثیر، اظهار کرد: در روایتی، از امام صادق(ع) درباره مصداق ذکر کثیر پرسش می‌شود و حضرت، تسبیحات حضرت فاطمه زهرا(س) را به‌عنوان مصداق آن معرفی می‌کنند.
این استاد حوزه علمیه با تأکید بر جایگاه ویژه این ذکر افزود: تسبیحات حضرت زهرا(س) از اعمالی است که اهل‌بیت(ع) به آن سفارش کرده‌اند و در روایات بر اهمیت آن تأکید شده است. این ذکر نباید به عملی عادی و شتاب‌زده پس از نماز تبدیل شود؛ بلکه شایسته است مؤمن پس از پایان نماز، پیش از آنکه به سراغ کارهای دیگر برود، با توجه و آرامش تسبیحات حضرت زهرا(س) را به‌جا آورد.
وی با اشاره به سفارش اهل‌بیت(ع) به فرزندان خود برای انجام این تسبیحات، گفت: نباید از کنار این عمل عبادی به‌سادگی عبور کنیم. گاهی انسان بلافاصله پس از نماز، مشغول تلفن همراه و کارهای روزمره می‌شود، در حالی که می‌تواند چند لحظه درنگ کند و این ذکر ارزشمند را با حضور قلب بخواند.
حجت‌الاسلام والمسلمین موسوی مطلق همچنین با انتقاد از نسبت دادن مشکلات زندگی به طلسم و سحر، تصریح کرد: گاهی افراد به‌جای بررسی رفتار و تصمیم‌های خود، همه مشکلات را به بسته شدن بخت یا دخالت دیگران نسبت می‌دهند. در حالی که بسیاری از گرفتاری‌ها می‌تواند نتیجه انتخاب‌ها و کوتاهی‌های خود انسان باشد. البته وجود برخی آسیب‌ها و شیطنت‌ها را نمی‌توان به‌طور مطلق انکار کرد، اما نباید هر مشکل و ناکامی را به چنین مسائلی نسبت داد.
وی در ادامه، صلوات بر پیامبر اکرم(ص) و اهل‌بیت(ع)، یاد امام حسین(ع)، سلام دادن به آن حضرت در آغاز و پایان روز، اذان و اقامه و تسبیحات حضرت زهرا(س) را از جمله اعمالی دانست که در تعالیم دینی برای ارتباط معنوی و توجه به خداوند مورد سفارش قرار گرفته‌اند.
پیوند زندگی با نام و سیره حضرت زهرا(س)
این استاد حوزه علمیه در بخش پایانی سخنان خود با اشاره به جایگاه حضرت فاطمه زهرا(س)، اظهار کرد: خداوند به حضرت زهرا(س) خیر فراوان عطا کرد و سوره کوثر نیز به‌عنوان نشانه‌ای از این خیر کثیر، به آن حضرت اختصاص یافته است. اگرچه سوره کوثر از سوره‌های کوتاه قرآن است، اما بزرگان معارف فراوانی را در آن بیان کرده‌اند.
حجت‌الاسلام والمسلمین موسوی مطلق با اشاره به عمر کوتاه ظاهری حضرت فاطمه(س)، گفت: عمر مبارک حضرت زهرا(س) بنا بر نقل‌های مشهور، حدود ۱۸ سال بود، اما اثر و برکت زندگی ایشان محدود به سال‌های عمر ظاهری آن حضرت نماند و جایگاه و تأثیر وجودی ایشان در طول تاریخ امتداد یافت.
وی با اشاره به جایگاه فرزندان حضرت زهرا(س) در تاریخ اسلام، افزود: فرزندان آن حضرت در مسیر هدایت و احیای دین نقش بزرگی داشته‌اند و انتظار می‌رود جامعه اسلامی با شناخت بیشتر سیره حضرت زهرا(س)، ارتباط خود را با آن بانوی بزرگوار تقویت کند.
حجت‌الاسلام والمسلمین موسوی مطلق در پایان با اشاره به مظلومیت حضرت فاطمه زهرا(س) و ضرورت بزرگداشت ایام شهادت ایشان، بر زنده نگه داشتن یاد و نام آن حضرت و بهره‌گیری از سیره ایشان در زندگی تأکید کرد و گفت: باید در ایام فاطمیه برای حضرت زهرا(س) عزاداری و با توسل به آن بانوی بزرگوار، پیوند معنوی خود را با ایشان عمیق‌تر کنیم.
انتهای پیام/
نظر شما